Koningsdagparade -en taptoe in Zoetermeer

De Zoetermeerse Rabobank Taptoe vormde, voor de 32e maal, dé afsluiting van Koningsdag. De taptoe bracht een rijke variatie aan korpsen en shows naar het Marktplein, helaas was ook het weer gevarieerd. De taptoe begon droog, maar tegen het einde kregen de bezoekers toch een bui op het hoofd. Gelukkig waren de bezoekers hierop voorbereid en konden we toch onze taptoe afwerken, aangemoedigd door een enthousiast publiek.

Koningsdag is de viering van de verjaardag van de Nederlands koning. Bij de Noorderburen is dit één groot feest waar in de steden en gemeentes heel wat gezellige marktjes, concerten, parades en diverse festiviteiten plaatsvinden. Ook taptoes maken deel uit van die traditie. En Zoetermeer organiseert zelfs voor de 33e keer een eigen taptoe op Koningsdag.

We starten onze muzikale opdracht met een drietal concertjes in het hart van de stad. Zoetermeer is een vrij moderne gemeente en het centrum bestaat uit een ‘plaza’ waarrond cafeetjes, restaurants en winkels gelegen zijn. Aldaar gaven we het beste van onszelf en vermaakten we het aanwezig publiek met ons muzikale kunnen. Het weer was best ‘wisselvallig’, maar gelukkig konden we alles droog afwerken.

Na het middagprogramma tijd voor een hapje en een drankje en daarna klaarmaken voor de taptoe. Een heel fijn deelnemersveld stond op het programma. Wijzelf waren als laatste aan de beurt. Hoewel het grotendeels droog bleef begonnen net voor het optreden toch donkere wolken boven Zoetermeer te verschijnen en ja… wat dacht je, we hadden ervan.

Ondanks de regen werkten we een puik optreden af waarna we meteen opstelden voor de finale. Het weer klaarde een beetje op, de wind luwde en met een fijn muzikaal gevoel konden we de bezoekers naar huis sturen op de tonen van ‘Happy’, ‘Can t take my eyes’ en ‘In the Stone’ waarna we ook zelf snel ons op de bus hesen en richting Oostende reden.

Carnavalsstoet Aartselaar

Maart is Carnavalsmaand. Overal te lande wordt de zotskap opgezet, worden de wagens van stal gehaald en wordt al eens een pintje gedronken om dit te vieren. En ook Showkorps WIK deelt graag in deze culturele traditie.

Aartselaar ligt even ten zuiden van Antwerpen. Na een rit van een uurtje komen we aan in de gezellige gemeente. We krijgen een zeer ruime omkleedruimte toegewezen, maar mogen nog even verpozen voor we ter plaatse verwacht worden.

Dat is het voordeel van als laatste te mogen starten, maar het heeft zo ook zijn nadelen. Als laatste starten betekent dat je ook heel wat geduld mag oefenen. Elke wagen en dansgroep voert aan het einde een ‘showtje’ op, maar dat betekent dat de stoet vaak tot stilstand wordt gebracht. Toch brengen we het beste van onszelf, entertainen het publiek zoals we dat gewoon zijn en komt het einde naar een dikke twee uur in zicht.

(meer…)

Taptoe Hamburg

Sinds een tijdje is Showkorps WIK ‘hot’ bij de Oostelijke buren. Na Frankfurt staat Showkorps WIK in de twee grootste stad van Duitsland, Hamburg, op de planken. En dan nog in de vermaarde ‘Barclaycard Arena’. Aantal zitplaatsen: 13.000….!!

Nacht van donderdag op vrijdag. 02u stipt! Nee, ik spreek niet in ‘Amerikaans uur’. Rond 2u ‘s nachts worden we op het appel verwacht in International Tours’ loods. Met kleine oogjes verzamelen we ons op de bus en zetten we ons schrap voor een ritje van een kleine 10 uur. Gelukkig weten de meesten de slaap opnieuw te vatten om rond achten gewekt te worden met de bekende woorden ‘juppe, juppe’. Tijd voor ontbijt!

Na dat ontbijt was het eigenlijk niet zo ver meer. Dus gelukkig sliepen de meesten meer dan de helft van de rit uit. Aankomen deden we in het hotel, ergens in een wijk waar Duitstaligen ver te zoeken waren…. Maar, het hotel voldeed prima en onszelf wat op te frissen tijd om even de lokale culinaire traditie te leren kennen.

En dan werd het tijd om naar de fameuze Arena te trekken!

(meer…)

Showkorps WIK kampioen Vlamo Showwedstrijden 2018

Op 21 oktober organiseerde Vlamo de jaarlijkse Showwedstrijden. Met een score van 86,5% en het predicaat ‘Goud’ wist Showkorps WIK de titel in de wacht te slepen. Onze showproductie ‘Déjà Vu’ kon zowel publiek als jury erg bekoren.


We verzamelen rond het middaguur waar we gelijk startten met inladen. Een heuse klus, want het lijkt wel alsof de pitinstrumenten ‘aan het jongen zijn’. Alsmaar meer materiaal raakt niet meer in de ‘remorque’ van de bus. Na het inladen, tijd om de busrit naar Wevelgem aan te vatten.

Opvallend, er is minder rumoer dan gebruikelijk. Zouden de muzikanten toch wat zenuwen hebben? Blijkbaar wel, want links en rechts vallen toch opmerkingen over klamme handjes en kon…. Aangekomen is er geen tijd te verliezen. De beste manier om de zenuwen de baas te houden, is aan de slag gaan. En dat doen we; iedereen verzameld per sectie voor een langgerekte warm-up.

Net voor het opgaan, nog even het opkomen repeteren. Ondertussen geeft de voorzitter mee dat ‘het goed zit’. De brass klonk goed, de percussion is er helemaal klaar voor. Showtime!

En daar gaan we. Op de tonen van de ‘Basler Drums’ schreiden we het veld op. Het publiek, zeker onze eigenste supporters, onthalen ons hartelijk. Nog even goed wakker zijn voor de ‘movetjes’ na het drumsignaal en ‘het korps is klaar’.

We geven 12 minuten lang het beste van zichzelf in een muzikale wervelwind die het publiek weinig tijd gaf om te blijven stilstaan. Het eerste ‘movement’ zette meteen de toon; danspassen en bodymoves verrasten ook dit publiek tijdens ‘Sarabande in D’ (G.F. Händel), maar al snel valt de drumline in en gaat het tempo de hoogte in. Naadloos gaat het over naar het tweede movement waar vooral de twee grote driehoeken die statig op elkaar afstappen tijdens de ‘Koninklijke Mars van de leeuw’ (C. Saint-Saëns) de blikvanger is. Het derde deel is het meest technische deel; Danse Macabre van Camille Saint-Saëns is veruit het meest muzikaal uitdagende, maar wordt op het veld met verve gebracht in een verrassende choreografie. Met ‘Sound of Silence’ kondigt zich het einde aan. Eerst beheerst, harmonieus, in een tweede herhaling daverend krachtig om alweer naadloos over te gaan naar Danse Bacchanale (C. Saint-Saëns) die de hele show met een flitsend muzikaal einde afsluit.

Daverend applaus. Zichtbaar vele enthousiaste blikken in het publiek. Zou het een voorbode zijn….? Na het optreden misschien wel het vervelendste moment van de dag. Het wachten. We trachten onszelf in te schatten, maar dat is een onmogelijke opgave. Zeker gezien we de kans niet hebben om even te gaan piepen bij de concurrentie. Na hun optreden toch heel wat bemoedigende woorden van toeschouwers en muzikale kennissen. Het vertrouwen groeit…!

Al heel snel wordt het tijd voor de proclamatie. Iedereen verzamelt in de zeer nauwe doorgang aan de achterzijde van de sporthal en loopt keurig het veld. Eén voor één krijgen de korpsen hun score te horen. En dan komen we aan de hoogste klasse, de ‘Championship Division’. Spanning! De tweede heeft een score van 85,5%, de eerste 86,5%. Een echte thriller dus! Op de tweede plaats, show…band Calypso! DUS, op de eerste plaats: Showkorps WIK Oostende!

Een hele last valt van de schouders. Jawel, hij is binnen! We blijven keurig staan, salueren elke voorbij komend korps, maar binnenin brandt het om een feestje in te zetten.Ook onze dirigent was even de kluts kwijt, zoekend naar het juiste signaal om de muzikanten terug aan het spelen te krijgen voor een ererondje voor de tribune.

Dan tijd voor een feestje? Nee, want dat is natuurlijk buiten de instrumenten gerekend, want nog even alle hens aan dek om dat eerst in orde te maken zodat we met zijn allen onze kampioenstitel kunnen vieren. Eerst in de bar van de sporthal, daarna op de bus, daarna met zij die even vergaten dat daags erna gewoon een werkdag is.

Nu op naar Cecilia waar we ongetwijfeld onze kampioenstitel in de verf zullen zetten aan de vriendenkring en deze keer wél goed zullen vieren.

Verslag: Gerrit.

Internationale Taptoe Belgie 2018

Waar te beginnen voor een verslagje over ITB? Hoe kun je zoveel indrukken, ervaringen, emoties, prikkels, belevenissen en gebeurtenissen omvatten in enkele paragrafen? Goed, uw redacteur van dienst zet zijn beste beentje voor.


De Internationale Taptoe België start niet op vrijdag, toch niet voor ons muzikanten. De taptoe start op dinsdag. Met een voorlaatste repetitie op het scherp van de snee. De laatste setjes goedzetten, kleine foutjes er nog uit proberen halen, etc. En op donderdag doen we dat kunstje nog eens over met een ‘generale repetitie’ in de Versluys Dôme terwijl de mannen van de belichting al volop in de weer zijn met het opzetten van… de belichting, vrijwilligers van het ITB-team nog overal de zaal klaarzetten en een aantal muzikanten in ‘werkplunje’ op de repetitie komt aansluiten. Een heuse onderneming om die twee samen te doen vallen, maar we het doen het toch telkens weer. Chapeau voor die laatsten trouwens en alweer onze eeuwige dank aan de retro’s en hun eega die het gebeuren mee hielpen opbouwen en in goede banen leiden.

Op vrijdag verzamelen we in de late namiddag voor een twee uur durende (!) repetitie van de finalenummers. Alle hoofdjes op ‘focus’ want Major Jason Griffiths mag dan wel een hele sympathieke man zijn (daar kwamen iets later op de avond achter…op z’n WIKs), op de repetitie eist hij absolute concentratie en muzikale kundigheid. Wat voor zich spreekt.

Al heel snel komt het eerste optreden in zicht, want wij zijn als derde aan de beurt. Een opwarming van een half uurtje voordien en dan staan we al voor de gate. De zenuwen staan gespannen. Er heerst een zekere spanning, maar de confidenties houden we voor onszelf. We gaan er gewoon VOL voor. Terwijl onze voorzitter een woordje met Carl Huybrechts uitwisselt komen we op de tonen van de basler drums uit de gate. En dan zijn we vertrokken! Ja, ‘Go Saffia!’.

(meer…)

Festival van de Vrije Gemeente Ilot Sacré (Brussel)

Toegegeven, ook wij hadden nog nooit gehoord van de ‘Vrije Gemeente van Ilot Sacré’ (Commune Libre d’ Ilot Sacré) die zelfs een eigen ‘burgemeester’ in de rangen heeft. Maar op Autoloze Zondag trokken we naar het historische hart van Brussel als gast voor hun jaarlijkse festiviteiten.


Aangekomen na een interessante busrit (als enige voertuig op de Brusselse binnenring rijden – een aanrader!) kregen we op z’n zachtst gezegd een bescheiden omkleedruimte toegewezen. We lieten echter ons lip niet hangen en verzamelden al een klein uurtje later in één van de gezellige steegjes die de commune rijk is.

Voor wie het ‘Ilot Sacré’ niet kent; dit is de ganse wijk tussen de Brusselse grote markt en de Muntschouwburg. Een wirwar van historische nauwe straatjes en visueel één langgerekte terras. Een magneet voor toeristen, toeristen die het gros van het publiek uitmaakte die middag.

De organisatie vereerde ons met een grote aanwezigheid. Niet minder dan zes leden van de commune, waaronder de ‘burgemeester’ zelf, begeleidden ons door de wijk. We startten voor het pand waar we ons omkleedden, waarna we richting de Grasmarkt trokken. Al van bij de start konden we op heel wat belangstelling rekenen van festivalbezoekers, toeristen en autoloze-mensen. Het nodigde uit tot heel wat ‘boogjes’ waar we telkens met verve een miniem concertje gaven van een drietal nummers.

Het verzamelde internationale gezelschap in de straten van de Ilot Sacré konden we erg bekoren met onze muziek, de danspasjes en moves. Maar bij de beroemde ‘Manneke Pis’ was het hek helemaal van de dam. In een mum van tijd verzamelden zich meer dan 100 omstaanders die met volle teugen genoten van Can ‘t Take my Eyes, Spanish Fever, In The Stone en Madonna Mix. Tientallen digitale hulpmiddelen werden de lucht ingestoken voor beelden van deze merkwaardige ‘fanfare’. Verslik je niet in je koffie als je de komende dagen Showkorps WIK ziet verschijnen in een Cyrillisch, Chinees, Japans of ander schrift.

Als muzikant was het met volle bak genieten; een optreden waar het publiek ten volle zijn waardering laat blijken en achteraf meteen een praatje komt maken of met je op de foto wil. En als je dan nog eens mag optreden op de prachtige Grote Markt, één van de mooist plekken van België, dan is het plaatje helemaal compleet. Niet één, maar tweemaal parkeerden we onze muzikale kudde midden op de markt en liet het hele plein meeswingen en dansen op de tonen van onze heerlijke muziek.

Hoe fijn het allemaal ook was, toch begonnen de kilometers in de benen (en lippen) te kruipen en begon het tijd te worden om terug te keren. Maar we eindigden nog met een muzikale knaller. Net voor het restaurant die onze uitvalsbasis was voor de dag brachten we nog eens onze beste nummer ten gehore en liepen we zelfs op muziek naar de bus. Van engagement gesproken!

Na een verkwikkende maaltijd in één van de vele restaurantjes die het Ilot Sacré rijk is, trokken we terug naar Oostende en genoten we nog eens met volle teugen na van een fantastisch optreden.

Verslag: Gerrit

Aubade Jean-Pierre in Mariakerke

Jean-Pierre is onze trouwste fan en mecenas. En voor zijn verjaardag trekken we maar wat graag jaarlijks ons uniform aan voor een optreden in Mariakerke.


Plaats van de afspraak is het gezellige Mariakerkeplein. Vanaf het voormalige Mediacenter trekken we musicerend naar het pleintje waar Jean-Pierre ons er opwacht met zijn vrienden. We geven het beste van onszelf in een eerste showcase.

Nadat we even de dorst lessen maken we ons op voor een tweede ronde. Onze ‘hits’ passeren de revue en naast het feestvarken kunnen ook heel wat passanten genieten van een zeer intiem concert van de WIKers. En omdat we zeker niet zouden omkomen van de dorst volgt er nog een rondje op de jarige zijn gezondheid.

Taptoe Willebroek

Met een heerlijk Indian Summer-zonnetje mee trokken we op 02 september van ‘t Zeetje naar de Antwerpse gemeente Willebroek. Op uitnodiging van de stad en drievoudig Europees Kampioen en huidig Wereldkampioen Brassband Willebroek tekenden we present op een internationale taptoe met een zeer mooie affiche.


Rond de middag aangekomen in het Cultuurcentrum, dat onze uitvalsbasis werd voor de dag, eerst een korte repetitie van de finale. ‘Highland Cathedral’ stond op de pupiter. Hoewel bekend bij alle muzikanten altijd een goed idee om het nog even gezamenlijk door te nemen. En de drummers vonden tijdens de repetitie een nieuwe creatieve manier om het nummer te begeleiden…

(meer…)

Bloemencorso Blankenberge…Zundert in ‘t klein

Het eerste optreden in de reeks van vele de komende tijd. Met een mooie bezetting begeven we ons naar de bloemencorso v Blankenberge. Het thema van de stoet is dit jaar: Corso@the movies.

Eens aangekomen leek het goed dat er geen trouwe Anderlechtfans in ons midden aanwezig waren gezien de omkleedruimte zich  middenin het clublokaal van Club Bruggefans bevond en er vandaag een belangrijke match werd gespeeld.

Een natje en een droogje, omkleden en de nodige opfrissing van enkele straatnummers stoomden ons klaar om in keurige formatie naar de startplaats van de stoet te marcheren.

Als 21e in de rij en Jaws in ons rug wordt om 14u30 het startschot gegeven nadat iedereen eerst zijn bloemetje heeft opgespeld. Vlotjes komt de stoet  op gang. Volk volk, overal mensen met smartphones om de nodige indrukken vast te leggen.

Prachtige praalwagens doorkruisen de straten van Blankenberge en vallen zowel bij de toeristen als de plaatselijke bevolking in de smaak. Ongeveer halverwege de stoet zorgt de regen voor de nodige verfrissing want hoewel geen zonovergoten dag voelt het aan als 40°.

Eens op de zeedijk weergalmen onze noten in de appartementsblokken. Op de balkons zwieren de heupen en benen er op los  tijdens ‘Happy’ en er wordt enthousiast meegezongen op ‘I can’t take…’Aan ‘Ola Frenkie Tenkie’ moet nog wat gesleuteld worden maar dat komt goed… tegen het eind van de stoet.

(meer…)