Showkorps WIK kampioen Vlamo Showwedstrijden 2018

Op 21 oktober organiseerde Vlamo de jaarlijkse Showwedstrijden. Met een score van 86,5% en het predicaat ‘Goud’ wist Showkorps WIK de titel in de wacht te slepen. Onze showproductie ‘Déjà Vu’ kon zowel publiek als jury erg bekoren.

We verzamelen rond het middaguur waar we gelijk startten met inladen. Een heuse klus, want het lijkt wel alsof de pitinstrumenten ‘aan het jongen zijn’. Alsmaar meer materiaal raakt niet meer in de ‘remorque’ van de bus. Na het inladen, tijd om de busrit naar Wevelgem aan te vatten.

Opvallend, er is minder rumoer dan gebruikelijk. Zouden de muzikanten toch wat zenuwen hebben? Blijkbaar wel, want links en rechts vallen toch opmerkingen over klamme handjes en kon…. Aangekomen is er geen tijd te verliezen. De beste manier om de zenuwen de baas te houden, is aan de slag gaan. En dat doen we; iedereen verzameld per sectie voor een langgerekte warm-up.

Net voor het opgaan, nog even het opkomen repeteren. Ondertussen geeft de voorzitter mee dat ‘het goed zit’. De brass klonk goed, de percussion is er helemaal klaar voor. Showtime!

En daar gaan we. Op de tonen van de ‘Basler Drums’ schreiden we het veld op. Het publiek, zeker onze eigenste supporters, onthalen ons hartelijk. Nog even goed wakker zijn voor de ‘movetjes’ na het drumsignaal en ‘het korps is klaar’.

We geven 12 minuten lang het beste van zichzelf in een muzikale wervelwind die het publiek weinig tijd gaf om te blijven stilstaan. Het eerste ‘movement’ zette meteen de toon; danspassen en bodymoves verrasten ook dit publiek tijdens ‘Sarabande in D’ (G.F. Händel), maar al snel valt de drumline in en gaat het tempo de hoogte in. Naadloos gaat het over naar het tweede movement waar vooral de twee grote driehoeken die statig op elkaar afstappen tijdens de ‘Koninklijke Mars van de leeuw’ (C. Saint-Saëns) de blikvanger is. Het derde deel is het meest technische deel; Danse Macabre van Camille Saint-Saëns is veruit het meest muzikaal uitdagende, maar wordt op het veld met verve gebracht in een verrassende choreografie. Met ‘Sound of Silence’ kondigt zich het einde aan. Eerst beheerst, harmonieus, in een tweede herhaling daverend krachtig om alweer naadloos over te gaan naar Danse Bacchanale (C. Saint-Saëns) die de hele show met een flitsend muzikaal einde afsluit.

Daverend applaus. Zichtbaar vele enthousiaste blikken in het publiek. Zou het een voorbode zijn….? Na het optreden misschien wel het vervelendste moment van de dag. Het wachten. We trachten onszelf in te schatten, maar dat is een onmogelijke opgave. Zeker gezien we de kans niet hebben om even te gaan piepen bij de concurrentie. Na hun optreden toch heel wat bemoedigende woorden van toeschouwers en muzikale kennissen. Het vertrouwen groeit…!

Al heel snel wordt het tijd voor de proclamatie. Iedereen verzamelt in de zeer nauwe doorgang aan de achterzijde van de sporthal en loopt keurig het veld. Eén voor één krijgen de korpsen hun score te horen. En dan komen we aan de hoogste klasse, de ‘Championship Division’. Spanning! De tweede heeft een score van 85,5%, de eerste 86,5%. Een echte thriller dus! Op de tweede plaats, show…band Calypso! DUS, op de eerste plaats: Showkorps WIK Oostende!

Een hele last valt van de schouders. Jawel, hij is binnen! We blijven keurig staan, salueren elke voorbij komend korps, maar binnenin brandt het om een feestje in te zetten.Ook onze dirigent was even de kluts kwijt, zoekend naar het juiste signaal om de muzikanten terug aan het spelen te krijgen voor een ererondje voor de tribune.

Dan tijd voor een feestje? Nee, want dat is natuurlijk buiten de instrumenten gerekend, want nog even alle hens aan dek om dat eerst in orde te maken zodat we met zijn allen onze kampioenstitel kunnen vieren. Eerst in de bar van de sporthal, daarna op de bus, daarna met zij die even vergaten dat daags erna gewoon een werkdag is.

Nu op naar Cecilia waar we ongetwijfeld onze kampioenstitel in de verf zullen zetten aan de vriendenkring en deze keer wél goed zullen vieren.

Verslag: Gerrit.

Internationale Taptoe Belgie 2018

Waar te beginnen voor een verslagje over ITB? Hoe kun je zoveel indrukken, ervaringen, emoties, prikkels, belevenissen en gebeurtenissen omvatten in enkele paragrafen? Goed, uw redacteur van dienst zet zijn beste beentje voor.

De Internationale Taptoe België start niet op vrijdag, toch niet voor ons muzikanten. De taptoe start op dinsdag. Met een voorlaatste repetitie op het scherp van de snee. De laatste setjes goedzetten, kleine foutjes er nog uit proberen halen, etc. En op donderdag doen we dat kunstje nog eens over met een ‘generale repetitie’ in de Versluys Dôme terwijl de mannen van de belichting al volop in de weer zijn met het opzetten van… de belichting, vrijwilligers van het ITB-team nog overal de zaal klaarzetten en een aantal muzikanten in ‘werkplunje’ op de repetitie komt aansluiten. Een heuse onderneming om die twee samen te doen vallen, maar we het doen het toch telkens weer. Chapeau voor die laatsten trouwens en alweer onze eeuwige dank aan de retro’s en hun eega die het gebeuren mee hielpen opbouwen en in goede banen leiden.

Op vrijdag verzamelen we in de late namiddag voor een twee uur durende (!) repetitie van de finalenummers. Alle hoofdjes op ‘focus’ want Major Jason Griffiths mag dan wel een hele sympathieke man zijn (daar kwamen iets later op de avond achter…op z’n WIKs), op de repetitie eist hij absolute concentratie en muzikale kundigheid. Wat voor zich spreekt.

Al heel snel komt het eerste optreden in zicht, want wij zijn als derde aan de beurt. Een opwarming van een half uurtje voordien en dan staan we al voor de gate. De zenuwen staan gespannen. Er heerst een zekere spanning, maar de confidenties houden we voor onszelf. We gaan er gewoon VOL voor. Terwijl onze voorzitter een woordje met Carl Huybrechts uitwisselt komen we op de tonen van de basler drums uit de gate. En dan zijn we vertrokken! Ja, ‘Go Saffia!’.

(meer…)

Word NU muzikant bij Showkorps WIK! Grijp je kans.

Showkorps WIK is op zoek naar getalenteerde muzikanten. Heb je al wat muzikale bagage en wil je graag een ferme stap vooruit zetten in je muzikale kunnen, dan is WIK de perfecte plek om dat te doen. Toonaangevende instructeurs staan voor je klaar om samen een muzikaal avontuur te starten.

Schrijf je in via het formulier hieronder en we contacteren je meteen voor een kennismaking en eerste repetitie.

Festival van de Vrije Gemeente Ilot Sacré (Brussel)

Toegegeven, ook wij hadden nog nooit gehoord van de ‘Vrije Gemeente van Ilot Sacré’ (Commune Libre d’ Ilot Sacré) die zelfs een eigen ‘burgemeester’ in de rangen heeft. Maar op Autoloze Zondag trokken we naar het historische hart van Brussel als gast voor hun jaarlijkse festiviteiten.

Aangekomen na een interessante busrit (als enige voertuig op de Brusselse binnenring rijden – een aanrader!) kregen we op z’n zachtst gezegd een bescheiden omkleedruimte toegewezen. We lieten echter ons lip niet hangen en verzamelden al een klein uurtje later in één van de gezellige steegjes die de commune rijk is.

Voor wie het ‘Ilot Sacré’ niet kent; dit is de ganse wijk tussen de Brusselse grote markt en de Muntschouwburg. Een wirwar van historische nauwe straatjes en visueel één langgerekte terras. Een magneet voor toeristen, toeristen die het gros van het publiek uitmaakte die middag.

De organisatie vereerde ons met een grote aanwezigheid. Niet minder dan zes leden van de commune, waaronder de ‘burgemeester’ zelf, begeleidden ons door de wijk. We startten voor het pand waar we ons omkleedden, waarna we richting de Grasmarkt trokken. Al van bij de start konden we op heel wat belangstelling rekenen van festivalbezoekers, toeristen en autoloze-mensen. Het nodigde uit tot heel wat ‘boogjes’ waar we telkens met verve een miniem concertje gaven van een drietal nummers.

Het verzamelde internationale gezelschap in de straten van de Ilot Sacré konden we erg bekoren met onze muziek, de danspasjes en moves. Maar bij de beroemde ‘Manneke Pis’ was het hek helemaal van de dam. In een mum van tijd verzamelden zich meer dan 100 omstaanders die met volle teugen genoten van Can ‘t Take my Eyes, Spanish Fever, In The Stone en Madonna Mix. Tientallen digitale hulpmiddelen werden de lucht ingestoken voor beelden van deze merkwaardige ‘fanfare’. Verslik je niet in je koffie als je de komende dagen Showkorps WIK ziet verschijnen in een Cyrillisch, Chinees, Japans of ander schrift.

Als muzikant was het met volle bak genieten; een optreden waar het publiek ten volle zijn waardering laat blijken en achteraf meteen een praatje komt maken of met je op de foto wil. En als je dan nog eens mag optreden op de prachtige Grote Markt, één van de mooist plekken van België, dan is het plaatje helemaal compleet. Niet één, maar tweemaal parkeerden we onze muzikale kudde midden op de markt en liet het hele plein meeswingen en dansen op de tonen van onze heerlijke muziek.

Hoe fijn het allemaal ook was, toch begonnen de kilometers in de benen (en lippen) te kruipen en begon het tijd te worden om terug te keren. Maar we eindigden nog met een muzikale knaller. Net voor het restaurant die onze uitvalsbasis was voor de dag brachten we nog eens onze beste nummer ten gehore en liepen we zelfs op muziek naar de bus. Van engagement gesproken!

Na een verkwikkende maaltijd in één van de vele restaurantjes die het Ilot Sacré rijk is, trokken we terug naar Oostende en genoten we nog eens met volle teugen na van een fantastisch optreden.

Verslag: Gerrit

Aubade Jean-Pierre in Mariakerke

Jean-Pierre is onze trouwste fan en mecenas. En voor zijn verjaardag trekken we maar wat graag jaarlijks ons uniform aan voor een optreden in Mariakerke.

Plaats van de afspraak is het gezellige Mariakerkeplein. Vanaf het voormalige Mediacenter trekken we musicerend naar het pleintje waar Jean-Pierre ons er opwacht met zijn vrienden. We geven het beste van onszelf in een eerste showcase.

Nadat we even de dorst lessen maken we ons op voor een tweede ronde. Onze ‘hits’ passeren de revue en naast het feestvarken kunnen ook heel wat passanten genieten van een zeer intiem concert van de WIKers. En omdat we zeker niet zouden omkomen van de dorst volgt er nog een rondje op de jarige zijn gezondheid.

Taptoe Willebroek

Met een heerlijk Indian Summer-zonnetje mee trokken we op 02 september van ‘t Zeetje naar de Antwerpse gemeente Willebroek. Op uitnodiging van de stad en drievoudig Europees Kampioen en huidig Wereldkampioen Brassband Willebroek tekenden we present op een internationale taptoe met een zeer mooie affiche.

Rond de middag aangekomen in het Cultuurcentrum, dat onze uitvalsbasis werd voor de dag, eerst een korte repetitie van de finale. ‘Highland Cathedral’ stond op de pupiter. Hoewel bekend bij alle muzikanten altijd een goed idee om het nog even gezamenlijk door te nemen. En de drummers vonden tijdens de repetitie een nieuwe creatieve manier om het nummer te begeleiden…

(meer…)

Bloemencorso Blankenberge…Zundert in ‘t klein

Het eerste optreden in de reeks van vele de komende tijd. Met een mooie bezetting begeven we ons naar de bloemencorso v Blankenberge. Het thema van de stoet is dit jaar: Corso@the movies.

Eens aangekomen leek het goed dat er geen trouwe Anderlechtfans in ons midden aanwezig waren gezien de omkleedruimte zich  middenin het clublokaal van Club Bruggefans bevond en er vandaag een belangrijke match werd gespeeld.

Een natje en een droogje, omkleden en de nodige opfrissing van enkele straatnummers stoomden ons klaar om in keurige formatie naar de startplaats van de stoet te marcheren.

Als 21e in de rij en Jaws in ons rug wordt om 14u30 het startschot gegeven nadat iedereen eerst zijn bloemetje heeft opgespeld. Vlotjes komt de stoet  op gang. Volk volk, overal mensen met smartphones om de nodige indrukken vast te leggen.

Prachtige praalwagens doorkruisen de straten van Blankenberge en vallen zowel bij de toeristen als de plaatselijke bevolking in de smaak. Ongeveer halverwege de stoet zorgt de regen voor de nodige verfrissing want hoewel geen zonovergoten dag voelt het aan als 40°.

Eens op de zeedijk weergalmen onze noten in de appartementsblokken. Op de balkons zwieren de heupen en benen er op los  tijdens ‘Happy’ en er wordt enthousiast meegezongen op ‘I can’t take…’Aan ‘Ola Frenkie Tenkie’ moet nog wat gesleuteld worden maar dat komt goed… tegen het eind van de stoet.

(meer…)

Boek nu je Int. Taptoe België-kaarten met WIK-korting! (update 26/09)

Vanaf nu kun je via onze vereniging tickets bestelling met een fikse WIK-korting! En je steunt er onze vereniging mee!

We bieden twee type tickets aan: tickets voor de C-tribune (zijtribune) en T-tribune. De prijzen met de WIK-korting zijn als volgt:

Al onze tickets zijn helaas de deur uit. Je kunt enkel nog reserveren via via de website van ITB aan volle prijs.

 

 

Repetitienamiddag

Onder een stralende zomerzon repeteerden de WIK-muzikanten voor een eerste keer na een deugddoende zomervakantie. 05 augustus was niks te vroeg, want begin volgende maand staat al een eerste taptoe op het programma. Het was een fijn weerzien met het repetitieveld. Een windje zorgde gelukkig voor wat verkoeling. 4 uur lang repeteerden we aan ‘La Grande finale’ en Movement III. Na afloop konden we tevreden terugblikken op een geslaagde en resultaatvolle repetitie met een mooie ‘run-through’. Ons programma voor de komende maanden: (meer…)

Mazamet, Frankrijk

Nacht van donderdag op vrijdag, 02.45 uur – depot International Tours. Muzikanten verzamelen met kleine oogjes, maar vol enthousiasme om de lange rit naar Mazamet in Zuid-Frankrijk aan te vatten. Gelukkig konden we dankzij de steun van onze sponsors en donaties via de pizzaverkoop en quizavond uitkijken naar een comfortabele verplaatsing met het vliegtuig.

Aangekomen in Lille, heerlijk rustige luchthaven trouwens, nog even wat achter de kiezen als ontbijt om daarna te boarden op het vliegtuig. Een groot uurtje later komen we al aan in Toulouse van waaruit we per bus richting Mazamet trekken. De sfeer zit er al goed in, want weinigen hebben tijdens de hele rit een uiltje geknapt. Iedereen kijkt simpelweg reikhalzend uit naar wat komen zal.

We worden ontvangen door Moustafa (al snel ‘Moussa’ voor de vrienden…) en onze begeleidster Yasmina. Na een halve dag reizen is het al meteen ‘showtime’. Na een repetities van het finalenummer en een intieme performance om ons voor te stellen bij de collega-muzikanten vertrekken we naar het centrum om er een eerste keer een lap op te geven. Hoewel dit gepland was als finale-repetitie maakten wij er uiteraard…weer een muzikaal feestje van. Het resultaat, dat vind je in de video hieronder:

Ondertussen hadden we ook één andere zorg; hoe zou het ons lukken om onze muzikale verplichting uit te voeren én de match van de Belgen te volgen? Maar gelukkig hadden we een fantastische organisatie die terwijl op het marktpleintje voor een ‘amuse’ zorgden, de eetzaal omtoverde tot supporterslokaal voor de matchen mét groot scherm. Om 20.00 uur konden wij dus met z’n alle samen, #RedTogether, supporteren en meegenieten van misschien we de mooiste match van de Rode Duivels ooit.

Met een comfortabele 0-2 ruststand vertrokken we alweer naar het centrum vanuit het Palais des Congres richting het stadscentrum (die route zouden we nog een aantal keer moeten doen dat weekend….) om er de miss-fanfare verkiezing bij te wonen. Chinese vrijwilligers Nele en Aurélie hielden de eer van het korps hoog, maar moesten het helaas afleggen tegen een aantal…. schaarser geklede dames. Niet getreurd, ondertussen wisten we dankzij het grote TV-scherm in de pittabar op het marktplein dat de buit voor de Rode Duivels binnen was. Vol adrenaline betraden we het podium waar we voor het eerst echt een grote indruk maakten. En we lieten niet na de Fransen te laten weten dat de ‘Belgen’ eraan kwamen:

Moe, maar bijzonder tevreden over de optredens van de dag keerden we rond 24u terug naar het Palais om daar nog even gezellig na te kaarten of om meteen het hotelbed te gaan opzoeken om ‘s anderdaags met een vat vol energie opnieuw klaar te staan.

Zaterdagmorgen, de één met al wat kleiner oogjes dan de andere, verzamelen we bij de ontbijttafel. We krijgen nog een briefing over de dag waarbij het schema – hoe kan het ook anders in Frankrijk – ondertussen licht aangepast was. Daags ervoor was best aangenaam qua temperatuur, maar op zaterdag schijnt de zon volop en wordt de grens van 30° C in de ochtend al vlotjes bereikt. Hoewel we pas ‘s middags op het appel verwacht worden trekken we na het ontbijt meteen onze instrumenten op en zoeken een plekje in de schaduw om er tot na de middag te repeteren aan het laatste deel van onze show. Dat was uiteraard zonder de brass gerekend, zij konden de verleiding van het het ‘zunnetje’ niet weerstaan, met als resultaat toch enkele verbrande lichaamszones en één korte appelflauwte van een speler. Gelukkig het laatste uurtje ensemble dan toch in de schaduw.

‘s Middags na een deugddoende repetitie tijd om even te verpozen op een terrasje. Ons favoriete café in Mazamet hadden we ondertussen gevonden; Café Le Paris waar de waard ons danig genegen is dat we telkenmale ‘muzikantenkorting’ verkrijgen of hij ons simpelweg een rondje trakteert. Om 16u roept opnieuw de plicht en staan we klaar om, daar gaan we weer, van het Palais naar het centrum te marcheren. Aldaar wacht ons toch wel een verassing van formaat. Het slaperig stadje aan de voet van de Pyreneeën heeft een metamorfose ondergaan tot bruisende festivalstad. Duizenden mensen staan klaar om ‘WIK Showkorps de la Belgique’ (sic) te komen aanmoedigen want – we stonden al op de affiche als cover – we worden aangekondigd als de ‘topact’ van de avond.

Na de gebruikelijke detente voor een parade kunnen we starten en het mag gezegd; we stelden niet teleur. Met het opzwepende ‘Can’t take my eyes off you’, de knallende en swingende streetbeats, het aanstekelijke ‘Happy’ en onze andere enthousiaste paradenummers weten we iedere omstaanders hart te veroveren tijdens de parade. En dat vertaalt zich in een daverend applaus wanneer we aan het einde van de avond nog eens het podium opmarcheren voor een kort optreden op het marktplein. We sluiten het hele gebeuren af met het finalenummer ‘When you believe’ met onze collega-muzikanten uit Oekraïne die ondanks de taalbarrière reeds heel goede vrienden geworden waren. De uitvoering was zeer geslaagd, prachtige muzikale samenwerking.

En zo zat het weekend er alvast muzikaal op. We genoten nog even van het vuurwerk met percussie-spektakel op het podium om dan – hier gaan we weer – te marcheren naar het Palais. Een aantal muzikanten keerde na het inladen van de instrumenten en uniformen nog terug naar het centrum om aldaar de sfeer te gaan opsnuiven, maar de meeste waren erg tevreden bij het aanzicht van hun bed.

Hoewel we eigenlijk nog een ‘toeristisch dagje Toulouse’ gepland hadden, noopte tijdsgebrek ons om in Mazamet te blijven tot we met de bus konden vertrekken. We brachten ons favoriete terrasje nog een bezoekje waarna we de bus opklimden om de rit aan te vatten naar de stad aan ‘t Zèètje. Om 20u komen we aan en dankzij een zeer vlotte rit van camionette-chauffeurs Dieter en Annabelle (dank je!!) konden we nog die avond onze instrumenten in het lokaal terugplaatsen, onze bagage meenemen en afscheid nemen van elkaar want met nu Mazamet erop zit gaan ook wij even in ‘zomermodus’ tot begin augustus.

Zo sluiten we het fantastische voorjaar af met mooie optredens, goed werk aan de show en kijken we uit naar het najaar die dan de periode om dat harde werk te verzilveren in prachtige taptoe-optredens met onze showproductie ‘Déja Vu’!!

Verslag: Gerrit
Meer foto’s volgen, van zodra geüpload zetten we ze mee in dit bericht.