Showkorps WIK kampioen Vlamo Showwedstrijden 2018

Op 21 oktober organiseerde Vlamo de jaarlijkse Showwedstrijden. Met een score van 86,5% en het predicaat ‘Goud’ wist Showkorps WIK de titel in de wacht te slepen. Onze showproductie ‘Déjà Vu’ kon zowel publiek als jury erg bekoren.

We verzamelen rond het middaguur waar we gelijk startten met inladen. Een heuse klus, want het lijkt wel alsof de pitinstrumenten ‘aan het jongen zijn’. Alsmaar meer materiaal raakt niet meer in de ‘remorque’ van de bus. Na het inladen, tijd om de busrit naar Wevelgem aan te vatten.

Opvallend, er is minder rumoer dan gebruikelijk. Zouden de muzikanten toch wat zenuwen hebben? Blijkbaar wel, want links en rechts vallen toch opmerkingen over klamme handjes en kon…. Aangekomen is er geen tijd te verliezen. De beste manier om de zenuwen de baas te houden, is aan de slag gaan. En dat doen we; iedereen verzameld per sectie voor een langgerekte warm-up.

Net voor het opgaan, nog even het opkomen repeteren. Ondertussen geeft de voorzitter mee dat ‘het goed zit’. De brass klonk goed, de percussion is er helemaal klaar voor. Showtime!

En daar gaan we. Op de tonen van de ‘Basler Drums’ schreiden we het veld op. Het publiek, zeker onze eigenste supporters, onthalen ons hartelijk. Nog even goed wakker zijn voor de ‘movetjes’ na het drumsignaal en ‘het korps is klaar’.

We geven 12 minuten lang het beste van zichzelf in een muzikale wervelwind die het publiek weinig tijd gaf om te blijven stilstaan. Het eerste ‘movement’ zette meteen de toon; danspassen en bodymoves verrasten ook dit publiek tijdens ‘Sarabande in D’ (G.F. Händel), maar al snel valt de drumline in en gaat het tempo de hoogte in. Naadloos gaat het over naar het tweede movement waar vooral de twee grote driehoeken die statig op elkaar afstappen tijdens de ‘Koninklijke Mars van de leeuw’ (C. Saint-Saëns) de blikvanger is. Het derde deel is het meest technische deel; Danse Macabre van Camille Saint-Saëns is veruit het meest muzikaal uitdagende, maar wordt op het veld met verve gebracht in een verrassende choreografie. Met ‘Sound of Silence’ kondigt zich het einde aan. Eerst beheerst, harmonieus, in een tweede herhaling daverend krachtig om alweer naadloos over te gaan naar Danse Bacchanale (C. Saint-Saëns) die de hele show met een flitsend muzikaal einde afsluit.

Daverend applaus. Zichtbaar vele enthousiaste blikken in het publiek. Zou het een voorbode zijn….? Na het optreden misschien wel het vervelendste moment van de dag. Het wachten. We trachten onszelf in te schatten, maar dat is een onmogelijke opgave. Zeker gezien we de kans niet hebben om even te gaan piepen bij de concurrentie. Na hun optreden toch heel wat bemoedigende woorden van toeschouwers en muzikale kennissen. Het vertrouwen groeit…!

Al heel snel wordt het tijd voor de proclamatie. Iedereen verzamelt in de zeer nauwe doorgang aan de achterzijde van de sporthal en loopt keurig het veld. Eén voor één krijgen de korpsen hun score te horen. En dan komen we aan de hoogste klasse, de ‘Championship Division’. Spanning! De tweede heeft een score van 85,5%, de eerste 86,5%. Een echte thriller dus! Op de tweede plaats, show…band Calypso! DUS, op de eerste plaats: Showkorps WIK Oostende!

Een hele last valt van de schouders. Jawel, hij is binnen! We blijven keurig staan, salueren elke voorbij komend korps, maar binnenin brandt het om een feestje in te zetten.Ook onze dirigent was even de kluts kwijt, zoekend naar het juiste signaal om de muzikanten terug aan het spelen te krijgen voor een ererondje voor de tribune.

Dan tijd voor een feestje? Nee, want dat is natuurlijk buiten de instrumenten gerekend, want nog even alle hens aan dek om dat eerst in orde te maken zodat we met zijn allen onze kampioenstitel kunnen vieren. Eerst in de bar van de sporthal, daarna op de bus, daarna met zij die even vergaten dat daags erna gewoon een werkdag is.

Nu op naar Cecilia waar we ongetwijfeld onze kampioenstitel in de verf zullen zetten aan de vriendenkring en deze keer wél goed zullen vieren.

Verslag: Gerrit.