Zondag 18 oktober 2009 nam Showkorps WIK Oostende deel aan de Vlamo Showwedstrijden in Wevelgem.
Het evenement met voorafgaand de wedstrijd voor marching percussie ensembles is inmiddels uitgegroeid tot een topper van formaat!
Maar liefst 15 muziekverenigingen betraden de wedstrijdvloer, de publieke belangstelling was zeer talrijk, gedurende de hele dag.
Het WIK staff team had een strak schema voor ogen om het korps voor te bereiden op de wedstrijd.
Gestart werd met warming-ups en het doornemen van bepaalde muzikale passage's. Tijdens de voorbije weken legden wij nog een hele weg af. Ook de muzikaliteit, samenspel, het vinden van de juiste balans en veel aandacht voor dynamiek moest ons product aantrekkelijk maken. Het leek wel of het korps de druk die werd opgevoerd tijdens de laatste weken zeer goed aan kon.
Het concept waarmee we dit jaar een gooi deden naar de Kampioenstitel in de Championship Division was een gerijpt product waaraan een zeer breed en veelzijdig staff team aan had gewerkt. "Motown Celebration 50" verwees naar het 50 jaar geleden opgericht platenlabel die zoveel zwarte artietsen naar de top bracht. Gezien de kleinere bezetting werd een show design uitgetekend op klein terrein. WIK zou niet bij de pakken blijven zitten, koos bewust voor herkenbare muziek. We zouden het publiek vermaken, meer nog, hen verbazen. En geloof me, het liep allemaal heus niet van een leien dakje hoor. Voor de één was de muziek te moeilijk, voor de ander de manier van showlopen maar niets. Blijkbaar hadden de instructeurs visie, ook samenhang. Want éénmaal vertrokken bloeide de show en bleef het korps op dreef. Er werd een speciale vloer ("tarp") geïmporteerd. Is hij er al? Wanneer zal die aankomen? Hij is geladen, ... ze hangt in de lucht!
Neen maar, ... "ze" zouden ook nog eens decors gaan uitwerken. Hemel, dan heb ik zo iets van, .... Telkens als ik een showkorps decors zie oprijden: "moet dat nu echt?" Maar ja, ik heb mijn tijd gehad, ... beide duimen leeg gezogen. En nu geniet ik van de nieuwe wind, een nieuwe generatie, doen het lang niet slecht zeg ik dan bij mezelf. Maar soms, heel soms en nog te veel kan ik het niet laten, zeg mijn zegje. (Hou toch je wafel!)
We zouden ons uniform niet dragen zei "men". (Die gasten zijn wel echt overtuigd, er is geen houden meer aan?) Zwarte broeken en iedereen had wel zijn zegje over de kleuren van de hemden. Verschillende kleuren per sectie, softkleurtjes, zachtrood, wijnrood. Het werd fel rood, wat zeg je? Rood? Alles keert weer. WIK liep sinds zijn ontstaan in 1951 jaaaaaaarenlang in 't rood.
Maandelange voorbereiding, het zat goed die ochtend. Toen ik mij omstreeks half drie naar het korps begaf zat de sfeer er in. Omkleden en repeteren dan maar. Geert toch, het evenement helpen organiseren en dan nog op de vloer staan ook? Is het allemaal niet een beetje veel?
16:30. Daar het veel te koud is buiten blijven we binnen, kleine verkleedruimte 3 op 7. Wie begon weet ik niet of waren het de zenuwen die ons parten speelden? Maar we zitten plots in een zangstonde, heupwiegend, rechtop rechtneer. Laurent zet ons terug met beide voeten neer. Grijpt de aandacht, zet ons aan het denken. Tekent het kader waarbinnen we moeten preseteren. Geeft ons teambesef, geeft ons een reusachtig WIK-gevoel? Go, we zijn er klaar voor!
"Showkorps WIK, start de show!" Baaf! Man, man, man, dit zit goed, die eerste noten jong, dat was er boets op! Tempo, we moeten het tempo in "December aanhouden. Move's, nog meer move's. We doen het goed, intervallen aanhouden, ooghoeken gebruiken. Set per set afwerken, denk aan de timing. Als je denkt dat het op zo'n tarp makkelijk is dan zit je er naast! Je moet gewoon op je set staan, anders heeft iedereen het gezien. Blindelings vertrouwen, vooruit - achteruit, we lopen op een zakdoek groot. Halts en stops, er zijn er genoeg. Stand van de voeten (hakken tegen elkaar, tenen 10 na 10!). Houding van lichaam en instrument.
Wooow wat een applaus, wat een versterker. Dan de ballade, moet muzikaal zijn anders is het gezaag. Tempo, samenspel, nuance's. Doe het allemaal maar eens met dan nog die move's! Gaat goed, de brass hurkt, we houden de noot versterkend aan, ... open doekje, hoorde je dat?
WOOOW wat een reactie, dit publiek genoot! All night long, uptempo! Trombone solo wordt fel gesmaakt. Ervaring speelt. "Tombo lide say de moia,... yeah! Jambo jumbo! Way to party, ...!" De drumline ontploft, interactie met publiek, applaus, sfeer, lets party! Think, set na set, hoog tempo en millimeterwerk, en jawel, ... de nuance's moeten er zijn. (Wat had je gedacht?) Man, man, man, hierop hebben we gezweet, gezwoegd, gewerkt! Gas geven, gecontroleerd, zakdoek groot en dan, ... slotakkoord! Neen echt, dit moet je hem gunnen. "L'enfant terrible" Johan steelt de show, breit een verlengstuk, wat kan ie toch blazen jong! Verwondering, theater, ... en dan het eigenlijke finale slot! WOOOOOOOW het publiek gaat nu helemaal uit zijn dak !!!!!! Gul applaus, dankbaarheid, verwondering, minutenlang! Stampende voeten, ...
In de pauze voor de proclamatie spreken mensen mij aan. "Jullie waren goed zeg, heb echt genoten, jullie hebben ons dit jaar echt verbaasd man!" YES!! Dat is het! Hier hebben we voor gewerkt! Publiek vermaken, iedereen verbazen, WIK lééft en hoe!
Proclamatie. Titel, we zijn Kampioen Championship Division 2009. Emotie's, hoog oplopende emotie's. Muzikanten in tranen, bestuursleden in tranen, familie pinkt een traantje weg, uitgelaten staff team. Tijd om de veer te ontspannen. We zijn er, we hebben het verdiend. Alle andere korpsen, collega's, medestanders geven we gul applaus bij de afmars.
We koesteren onze trofee, wat is hij toch mooi zeg. Ongelofelijk, de vorige keer dat we kampioen werden is toch maar weer van 2004 geleden, ... Maar hoe voelde deze overwinning weer aan? Dit is niet hetzelfde, dit is de mooiste. Tijdens de voorbije 35 jaar ('74) nam ik met WIK aan verschillende wedstrijden deel. Brugge, Leuven, Lier, Oostende, Gent, Groningen, Wevelgem, ... Neen ik weet het heus wel zeker. Nog nooit klitte WIK zo sterk aaneen. Nog nooit waren we zo'n eendrachtig blok, kon je geen speld tussen krijgen. Deze spirit, wat een groepsgeest! Alle neuzen, zonder uitzondering, alle neuzen stonden echt wel in dezelfde richting.
Bestuur en muzikanten van Showkorps Willen Is Kunnen groet alle deelnemers van de Vlamo Wedstrijd Marching Percussie Ensembles en van de Showwedstrijden 2009. Feliciteert hen met de behaalde score's en wenst hen heel veel succes tijdens het komende werkjaar. Dank aan Vlamo voor een prachtige organisatie en ondersteuning van de sectoren drum en show. Dank aan de Gemeente Wevelgem, sponsors, voor de logistieke ondersteuning van KHC en dank aan de vele Vlamo medewerkers.
Onze dank ook aan alle WIK-instructieleden, voor hun onverdroten inzet, creativiteit en geduld.Proficiat WIK-kers, ... jullie hebben het toch maar gedaan.Hou die neuzen in dezelfde richting!
tekst: Geert Vanmaeckelberghe
foto's: Hans Kloppert & Sandra Seurynck
klik op foto's om het album te openen.
... en filmopnames van Hans:
.. en nog filmpjes van Stefaan De Bock:
Publicatie op :
 
Foto Johan Delacauw en klik op foto en bekijk album van Steve Desnerck: 
|
